Wiadomo też doskonale (szczególnie dzieciom będącym znakomitymi obserwatorami), jak w określonych sytuacjach zachowują się mama i tata. Rodzice wytwarzają poza tym pewne rytualne zachowania regulujące wyłącznie ich wzajemne stosunki i przeznaczone tylko dla siebie nawzajem. „Kiedy moja żona zaczyna się gorączkowo krzątać po domu, wyrzekając na nieporządki, wiem, że ma do mnie pretensje i że w czymś jej podpadłem" stwierdził kiedyś jeden z moich pacjentów. A inna pacjentka wyznała: „Zawsze poznaję, czy będziemy mieli z mężem seks, po tym, jak on wieczorem myje zęby". Krótko mówiąc, w każdej rodzinie wszyscy nawzajem potrafią przewidzieć swoje zachowanie w większości zdarzających się i możliwych do przewidzenia sytuacji. Wraz z dalszym upływem czasu każdy system rodzinny osiąga trzeci stopień rytualizacji, czyli wytworzenie się oryginalnego, charakterystycznego dla danej rodziny stylu życia. Składają się nań wciąż powtarzające się ciągi powiązanych ze sobą sytuacji, zachowań i reakcji domowników, zwane „sekwencjami rodzinnymi". Nierzadko towarzyszy im specjalny „wewnętrzny język" odezwań się, cytatów i znaczeń, stworzony przez rodzinę i zrozumiały tylko dla jej członków. Nawiązuje on do wspólnych rodzinnych doświadczeń, rodzinnej tradycji, znaczących zdarzeń z życia rodziny i charakterystycznych wypowiedzi tworzących ją osób.