W swoim dążeniu do równowagi system rodzinny, za pomocą sekwencji rodzinnych oraz układu trwałych koalicji i doraźnych sojuszy, zmierza zawsze do wyeliminowania z postępowania swoich członków zachowań nieprzewidywalnych i przypadkowych. Jeżeli więc jakieś zachowania występują w rodzinie, to można śmiało zaryzykować twierdzenie, że są one koniecznym elementem panującej w niej równowagi, a nawet wręcz, że zostały wytworzone specjalnie w celu jej podtrzymania. Dotyczy to również, a może przede wszystkim, zachowań pozornie „nienormalnych", patologicznych, zwanych symptomami lub objawami. Należą do nich wszelkie objawy nerwicowe i psychosomatyczne (np. lęki, bezsenność, migreny, kołatania serca, owrzodzenia dwunastnicy, łysienie plackowate itp.), szczególnie częste u dzieci objawy tzw. zaburzeń zachowania (np. tzw. trudności wychowawcze, nadmierna agresywność, czyny aspołeczne i przestępcze, nawyki patologiczne np. ogryzanie paznokci czy onanizm, tiki itp.) oraz najcięższe objawy psychotyczne, takie jak np. urojenia czy halucynacje.